تلفنهای موبایل،پیجرها و سازمان دهنده های شخصی و دیگر دستگاههای کوچک از نظر ظاهر،عملکرد و ویژگی ها متفاوتند.اما معمولا آنها از پردازشگرهای مثل هم و از مقادیر مشابه حافظه سود میبرند.
به این دلیل طراحان J2ME این Configuration ها را خلق کردند. Configuration ها مجموعه ای از قابلیتهایی هستند که بر اساس حافظه در دسترس و قدرت پردازش با ضوابط زیر قابل تعریف هستند:
1 – خصوصیات قابل پشتیبانی زبان برنامه نویسی جاوا بر روی دستگاه
2 – ویژگی های قابل پشتیبانی از ماشین مجازی جاوا بر روی دستگاه
3 – کتابخانه ها و API های قابل پشتیبانی روی دستگاه
در حال حاضر دو نوع Configuration وجود دارد:
1- CDC
2-CLDC
اولی (CDC) برای دستگاههای پر قدرت مانند تلوزیونهای اینترنتی،سیستمهای هدایت کننده اتوموبیل،فضا پیماها و .....است(پس آگاه باشید برای هر دستگاهی J2ME می توان نوشت)
این CDC شامل تمامی قابلیتهای ماشین مجازی جاواست همانند آنچه که در J2SE استفاده می شود.
حداقل منابع مورد نیاز برای CDC عبارتند از:
1- یک پردازنده 32 بیتی
2 – مقدار حافظه 2 مگابایت یا بیشتر (RAM)
3 – دستگاه به یکی از انواع شبکه های بی سیم متصل باشد
4 – دستگاه یک صفحه نمایش عالی با وضوح بالا داشته باشد(که البته شرط حتمی نیست)
و حالا می رسیم به CLDC که در دنیای J2ME بیشتر قابل بهره برداری ست.یک دستگاه از نوع CLDC دارای قابلیتهای کمتری نسبت به یکی از انواع CDC است.از CLDC ها می توان به گوشی های موبایل،پیجرهای دو طرفه و PDA ها اشاره نمود.
حداقل نیازهای CLDC به شرح زیر است.
1 – دستگاه دارای 160 تا 512 کیلوبایت حافظه RAM باشد.
2 – دستگاه میتواند دارای قدرت پردازش کمی باشد.همانند آنهایی که با باطری کار می کنند.
3 - دستگاه به یکی از انواع شبکه های بی سیم متصل باشد
+ نوشته شده توسط حامد شریفی در جمعه پانزدهم تیر 1386 و ساعت
22:38 |